رويای نيمه کاره

چند وقته پيام های مختلفی به دستم رسيد که همه سوال کردند که چرا فقط من وبلاگ رو مينويسم .. دوستان عزيز .. خانم سیما صادقی ديگه تو اين وبلاگ نمينويسند ..

شاد باشيد!

 خستم از اين روزگار تلخ تر از زهر ...

ميون اين همه شلوغي خيابان ها .. کوچه ها .. شهر ها ..

ميون اين همه ازدحام و حرف توی اين دنيا ..

من و تو محکوم به سکوتيم ..

من و تو محکوميم که توی اين دنيا نقش خودمان را بازی نکنيم ..

من و تو محکوميم که منتظر باشيم ..

من و تو محکوميم که دلتنگ و بيقرار باشيم ..

به چه جرمی .. ؟

به چه گناهی .. ؟

....

نميدانم

شيشه پنجره را باران شست ..

از دل من اما ..

چه کسی نقش ترا خواهد شست ؟

تو به من خنديدی

و نمی دانستی

من به چه دلهره از باغچه همسايه

سيب را دزديدم

باغبان از پی من تند دويد

سيب را دست تو ديد

غضب آلود به من کرد نگاه

سيب دندان زده از دست تو افتاد به خاک

و تو رفتی و هنوز ،

سال ها هست که در گوش من آرام، آرام

خش خش گام تو تکرار کنان،

ميدهد آزارم

و من انديشه کنان

غرق اين پندارم

که چرا،

خانه کوچک ما

سيب نداشت