رويای نيمه کاره

مینویسم از نو ! 

مینویسد از نو !

 مینوسیم از نو !

 من .. او .. ما !

دلم برای کسی تنگ است
که آفتاب صداقت را
به میهمانی گلهای باغ می آورد
و گیسوان بلندش را به بادها می داد
و دستهای سپیدش را به آب می بخشید
دلم برای کسی تنگ است
که چشمهای قشنگش را
به عمق آبی دریای واژگون می دوخت
وشعرهای خوشی چون پرنده ها می خواند
دلم برای کسی تنگ است
که همچو کودک معصومی
دلش برای دلم می سوخت
و مهربانی را نثار من می کرد
دلم برای کسی تنگ است
که تا شمال ترین شمال
و در جنوب ترین جنوب
همیشه در همه جا آه با که بتوان گفت
که بود با من و
پیوسته نیز بی من بود
و کار من ز فراقش فغان و شیون بود
کسی که بی من ماند
کسی که با من نیست
کسی ...

ـ دگر کافی ست

حمید مصدق

دیشب به سیل اشک ، ره خواب می ‌زدم
نقشی به یاد خط تو بر آب می ‌زدم
ابروی یار در نظر و خرقه سوخته
جامی به یاد گوشه ی محراب می ‌زدم
هر مرغ فکر ، کز سر شاخه ، سخن به جست
بازش ز طره ی تو به مضراب می ‌زدم
ساقی به صوت این غزلم کاسه می ‌گرفت
می‌ گفتم این سرود و می ناب می ‌زدم
دیشب به سیل اشک ، ره خواب می ‌زدم
نقشی به یاد خط تو بر آب می ‌زدم
دیشب به سیل اشک ، ره خواب می ‌زدم
نقشی به یاد خط تو بر آب می ‌زدم

حالا من ماندم و آن پرسش همیشگی‌ ...

بگو .. !

بگو .. !

بگو .. !

دلم را چه کنم ؟

بر چفت مقبره پیر
قفلی میان گره ها و قفل ها
دیشب گشوده شد
هیهات ... بدبختی چه کس آغاز گشته است ؟



نصرت رحمانی

۱)

کلاغ پر .. فیروز ! پر .. !

سر یکی‌ از کلاس‌ها .. که طبق معمول به وقت گذروندن و سرچ کردن عکس‌ها و مطالب مختلف میگذرونیم .. همینطوری یاد پارسا پیروزفر افتادم .. !! سرچ کردم " پیروزفر ، پارسا " بدون هیچ دلیلی‌ حس کردم اگه فامیلیش رو اول بنویسم عکسای بیشتری بهم میده گوگل ... ! اما این اتفاق نیفتاد . دوستم گفت دیدی بهت گفتم نمی‌شه .. درست بزن ! بزن .. پارسا .. فیروز پر !!

 

۲)

برنامه غذایی

پارسال بود داشتیم با پویا راجع به برنامه ریزی غذایی هفته صحبت میکردیم .. غافل از اینکه توی کتابخونه معمولا آدمای‌ مختلف‌ از کشور‌های مختلفی‌ حضور دارن و بهتره که مراقب نوع شوخی‌‌ها بود ! پویا گفت من مینویسم پیتزا و سیب زمینی‌ برای ناهار .. خیلی‌ بی‌ هوا گفتم آخه افغانی کی‌ با پیتزا سیب زمینی‌ می‌خوره واسهٔ ناهار ! پویا سرخ شد و ساکت ! نه از اینکه بهش گفت بودم افغانی .. واسه اینکه بغل دستی پویا افغانی بود ! آره ..  افغانی بود.

۳)

کریسمس با پویا !

سومین و آخرین سوتی برمیگرده به رکورد دار سوتی‌های مدرسه .. دوست خوبم پویا .. که سوتی هاش انقدر حرفه ای‌ هست که در سطح این وبلاگ نیست اما من با اجازش یکی‌ دیگه از اون شاهکار هارو اینجا میذارم. برای طراحی در کلاس برای کریسمس با پویا ۲ ساعت کار کردیم .. ۲ زنگ بعد پویا رو دیدم .. ! انگار مغزش رو ریست کرده بودن ! خیلی‌ جدی بهم گفت امروز دکور در  کلاسمون عالی‌ شد .. حتما باید بیای ببینی‌ ! و .. سکوت !! و پویا باز هم سرخ شد !

 

یکی‌ دو تا  نیست عزیزم !

درس دارم !  کلی‌ کار و برنامه ریزی برای جشن ۱۸ آوریل دارم ! کلی‌ تمرین و ساخت و در آوردن ملودی‌های چند قسمتی‌ برای نمایش دارم ! تا دلم بخواد پروژهٔ درسی‌ دارم برای تحویل دادن ! تا دلت بخواد تنبلم ! به رسم عادت همیشگی‌ اول دفتر ساله ۸۸ رو  ۱۱ تا آرزو و برنامه‌های امسال رو نوشتم ( با روان نوسی نوک نمدی استدلر / قرمز) .. امیدوارم بشه که من به این ۱۱ تا آرزوی امسالم برسم ! گاهی اوقات سر آدم انقدر شلوغ می‌شه که آرزو که هیچ .. از کار‌های اجباری هم خسته می‌شه ! البته من خسته نیستم .. فقط یکم تنبلم ! نمیدونم چرا صبح‌ها که از خواب پا میشم .. به شدت این بیت دوست نداشتنی توی ذهنم مرور می‌شه ... ؛

سالی‌ که نکوست ، از بهارش پیداست !

می زنم استکانم را
به شیشه قلبت
به سلامتی همه زاغ های
روی پرچین ...

 

یه بهاری بود انگار .. یادته ؟

بهار ۸۰ بود ...

عالم بچگیو عیدی گرفتنو پیک شادی !

 بار سفر رو بستیمو عازم سرزمین نیاکان شدیم ... انگار که همین دیروز بود .. تمام جاده طالقان به گوش دادن آلبوم دوم آریان و سر و کله زدن با علی‌ گذشت.

چقدرم خوش گذشت .. چقدر بیخبر بودم از تمام اتفاق هائی که قرار بود بیفته و من .. نه من ، بلکه هیچ کس فکرشو نمیکرد ! من .. تو .. پیک شادی .. برف .. پوتین‌های گلی ... سر گردنهٔ طالقان .. اکو سیستم .. دعا .. آموزش پرورش.. وای خدای من .. این کلمات رو یادت میاد ؟ پشت این کلمات هزاران هزار خاطره هست

.. برای من .. برای تو .

. برای هرکسی که اونجا بود و هرکسی که شنید و دید اون ماجراهارو ! 

حالا بعد ه   ۸ سال .. این اولین بهاری که باهمیم .. اومدنت به زندگیم مبارکه !

---

برای فریبا و علی‌ عزیزم آرزوی شادی و خوشبختی‌ می‌کنم ... دوستون دارم .

 
می خواستم بهت بگم چقدر پریشونم
دیدم خود خواهیه ، دیدم نمی تونم
تحمل می کنم بی تو به هر سختی
به شرطی که بدونم شاد و خوشبختی
به شرطی که بدونم شاد و خوشبختی

به شرطی بشنوم دنیات آرومه
که دوسش داری ، از چشم هات معلومه
یکی اونجاست شبیه من ، یک دیوونه
که بیشتر از خودم ، قدر تو رو می دونه

چیکار کردی که با قلبم به خاطر تو بی رحمم
تو می خندی ، چه شیرینه گذشتن
تازه می فهمم ، تازه می فهمم

تو رو می خوام ، تموم زندگیم اینه
دارم می رم ، ته دیوونگیم اینه
نمی رسه به تو حتی صدای من
تو خوشبختی ، همین بسه برای من
تو خوشبختی ، همین بسه برای من

بعضیا خوبن .. !

این خوب که میگم در تمام زمینه هاست ..

میگن طرف هر کار که بکنه ، به دل میشینه ..  ، نمونشم احسان خواجه امیری با آلبوم فصل تازه که پریروز منتشر شد بعد از یک سال و نیم ، دو سال !

بعد از سلام آخر ، احسان نشون داد با فصل تازه واقعا کارش درست تر تره !

خوشحالم برای احسان خواجه امیری ،

خوشحالم برای موسیقی افتضاح پاپ کشورمون که هنوز هم کسانی‌ مثل احسان خواجه امیری با کارهاشون باعث میشن امید به این موسیقی‌ یکم بیشتر بشه ..

پیشنهاد می‌کنم آلبوم احسان خواجه امیری رو .. فصل تازه / بهمن ۱۳۸۷ / ایران گام

---

راستی‌ ، خاک بر سر هرکی‌ که بتونه و ارجینال نخره !

 

بر نگاهت ننشيند ، هرگز
رنگ پژمردگي دورانم
آرزويم اين است
آري ، آري ، اين است
بر نگاهت ننشيند ، هرگز
رنگ پژمردگي دورانم  ...

 

 

اهل تبلیغ وبلاگ‌های دیگه نیستم تو وبلاگم .. اما اینبار فرق می‌کنه .. 

کامران نجف زاده^۱ رو میشناسین .. ؟؟

کسی‌ که تنها دلیل من برای دنبال کردن اخبار و گزارش های  ایران تو سایت‌های مختلفه !

---

 

تو دلم یه اضطرابه ، یه دلهره ..

تو ذهنم یه سری خطوط مبهم ،،

کاش نبود این ! 

دلم یه اتفاق خیلی‌ خوب میخواد ..

میتونی‌ ... ؟؟

---

۱.کامران نجف زاده

 

مگه می‌شه .. مگه می‌شه آخه تو چیزیو دوست داشته باشی‌ و من دوست نداشته باشم .. ؟؟‌ای وای !

بیا بازم‌ مثل‌ِ قدیم‌ ، با هم‌ دیگه‌ بریم‌ شمال‌ !
دلم‌ گرفته‌ ! راضی‌اَم‌ به‌ این‌ خیالای‌ محال‌ !
من‌ُ بِبَر ! تا آخرِ جادّه‌ی‌ چالوس‌ ببرم‌ !
تا شیشه‌ی‌ بارونی‌ُ خیس‌ِ اتوبوس‌ ببرم‌ !
تا جای‌ پات‌ رو ماسه‌ی‌ داغ‌ِ مُتل‌قو بِبرم‌ !
تا آخرین‌ دلهره‌ی‌ نگاه‌ِ آهو بِبرم‌ !
من‌ُ بِبَر تا گُم‌ شدن‌ تو اون‌ چشای‌ بی‌قرار !
تا ساختن‌ِ قصرِ شنی‌ رو ساحل‌ِ دریاکنار !

دِلَم‌ پُرِ بیا بازم‌ با هم‌دیگه‌ بِریم‌ سفر !

جای‌ ما اون‌جا خالیه‌ ! من‌ُ ببر ! من‌ُ ببر !
یه‌ عمره‌ جادّه‌ی‌ شُمال‌ ، منتظرِ عبورِ ماس‌ !
نمی‌دونه‌ یکی‌ از اون‌ دوتا قناری‌ بی‌صداس‌ !

یادش‌ به‌ خیر لحظه‌ای که ، چشمای ما دریا ر دید !
نورِ چراغ‌ِ زنبوری‌ ، رستوران‌ِ اسب‌ سفید !
یادش‌ به‌ خیر شنای‌ ما ، میون‌ِ موجای‌ بلا !
خاطره‌های‌ مشترک‌ ، وقت‌ِ سفر تو جنگلا !

دلم‌ پرِ بیا بازم‌ با هم‌دیگه‌ بریم‌ سفر !

 

جای‌ ما اون‌جا خالیه‌ ! من‌ُ ببر ! من‌ُ ببر !
یه‌ عمره‌ جادّه‌ی‌ شُمال‌ ، منتظرِ عبورِ ماس‌ !
نمی‌دونه‌ یکی‌ از اون‌ دوتا قناری‌ بی‌صداس‌ !

 

توی کافه نادری کنج همون میز بلوط
دو تا صندلی لهستانی هنوز منتظرن
تا من و تو بشینیم گپ بزنیم مثل قدیم
شب بشه مشتریا تا آخرین نفر برن
ما همیشه اولین و آخرین بودیم عزیز
هم تو تابستون داغ هم تو پاییزای سرد
تابلوی بسته و باز پشت شیشه درو
بعد رفتن ما کافه چی وارونه می کرد

چشمک ستاره ها رو می شمردیم یادته
واسه تنهایی شب غصه می خوردیم یادته

من مثه سایه تو، تو واسه من مثل نفس
هردومون برای همدیگه می مردیم یادته

دستامون تو دست هم گم میشدیم تو خواب شهر
دل دیوونه من هی قدمات رو می شمرد
کوچه ها رو رد می کردیم تا خیابون بزرگ
عطر ناب تو من رو تا آخر دنیا می برد
حالا تو نیستی و اون کوچه صدا نمی زنه
حالا تو نیستی و بی تو دیگه کافه، کافه نیست
دیگه هیچ ستاره ای جرات چشمک نداره
هیچ کسی مثل من از نبودنت کلافه نیست

چشمک ستاره ها رو می شمردیم یادته
واسه تنهایی شب غصه می خوردیم یادته

من مثه سایه تو، تو واسه من مثل نفس
هردومون برای همدیگه می مردیم یادته

هنوز منتظرم توی کافه نادری
کنج همون میز بلوط
دو تا صندلی لهستانی هنوز منتظرن .. ..

 

جنگ زمستانی با کمک همه دوستان،  بسیار عالی‌ و با استقبال بی‌ نظیری به پایان رسید. ممنون از همه دوستان که تشریف آوردند و به امید دیدار در برنامه‌ها ی آینده..

شاد باشیدو شاداب

ای خدا رحمی به فریادم برس
گشته لبریز کاسه ی صبرم ، به دادم برس
تو تصادف تمدن ، میون یه گله مفت خور
له شدیم ، داغون شدیم داور به بیدادم برس

ای خدا گو چاره ی دردم کجاست
آتش گرم فزونه این شب سردم کجاست
یا زمستان را بهار کن یا تورم را مهار
یا بگو ما بچه کردیم و ره برگشت کجاست

وضع دنیات که همش نارنجیه
امنیت کو راستی کو و عدالت چی چیه !
مهلت آژانس تموم شد موعد تحریم رسید
یا که ساحل بیاره اینجا آفتابه دار دم مسجد کیه !

شستشو یا که فرار مغزهای پسته ای
کله شقها پاچه خواران کشتزار هسته ای
پوست ها کنده شده روده ها بندهای رخت
خشکیده شیر دون کشور از فرط سیرابیه نفت

ای خدا این وضع و سامانی بده
این غم و اندوه و پایانی بده
کهکشان راه شیری ، زندگی یا که اسیری
مرخصیه بی حقوقی طول درمانی بده !

پس کجاست اون کشتیه نجات ما
رونقِ زندگیه کساد ما !
توی قحطیه محبت سر دروازه دولت
پاتوق زور گیری و حال گیری شد از حال ما

ای خدا رحمی به فریادم برس
ما گرفتار کیا گشتیم ، به دادم برس
دلا از سنگ کله از گچ صورت منفور تیکش
له شدیم داغون شدیم ، داور به بیدادم برس

شستشو یا که فرار مغزهای پسته ای
کله شقها پاچه خواران کشتزار هسته ای
پوست ها کنده شده روده ها بندهای رخت
خشکیده شیر دون کشور از فرط سیرابیه نفت ...
نفت...

 

يك تاجر آمريكايى نزديك يك روستاى مكزيكى ايستاده بود كه يك قايق كوچك ماهيگيرى از بغلش رد شد كه توش چند تا ماهى بود!

از مكزيكى پرسيد: چقدر طول كشيد كه اين چند تارو بگيرى؟
مكزيكى: مدت خيلى كمى !

آمريكايى: پس چرا بيشتر صبر نكردى تا بيشتر ماهى گيرت بياد؟
مكزيكى: چون همين تعداد هم براى سير كردن خانواده‌ام كافيه !

آمريكايى: اما بقيه وقتت رو چيكار ميكنى؟
مكزيكى: تا ديروقت ميخوابم! يك كم ماهيگيرى ميكنم!با بچه‌هام بازى ميكنم! با زنم خوش ميگذرونم! بعد ميرم تو دهكده مىچرخم! با دوستام شروع ميكنيم به گيتار زدن و خوشگذرونى! خلاصه مشغولم با اين نوع زندگى !

آمريكايى: من توي هاروارد درس خوندم و ميتونم كمكت كنم! تو بايد بيشتر ماهيگيرى بكنى! اونوقت ميتونى با پولش يك قايق بزرگتر بخرى! و با درآمد اون چند تا قايق ديگه هم بعدا اضافه ميكنى! اونوقت يك عالمه قايق براى ماهيگيرى دارى !
مكزيكى: خب! بعدش چى؟

آمريكايى: بجاى اينكه ماهى‌هارو به واسطه بفروشى اونارو مستقيما به مشترىها ميدى و براى خودت كار و بار درست ميكنى... بعدش كارخونه راه ميندازى و به توليداتش نظارت ميكنى... اين دهكده كوچيك رو هم ترك ميكنى و ميرى مكزيكو سيتى! بعدش لوس آنجلس! و از اونجا هم نيويورك... اونجاس كه دست به كارهاى مهمتر هم ميزنى ...

مكزيكى: اما آقا! اينكار چقدر طول ميكشه؟
آمريكايى: پانزده تا بيست سال !

مكزيكى: اما بعدش چى آقا؟
آمريكايى: بهترين قسمت همينه! موقع مناسب كه گير اومد، ميرى و سهام شركتت رو به قيمت خيلى بالا ميفروشى! اينكار ميليونها دلار برات عايدى داره !

مكزيكى: ميليونها دلار؟؟؟ خب بعدش چى؟
آمريكايى: اونوقت بازنشسته ميشى! ميرى به يك دهكده ساحلى كوچيك! جايى كه ميتونى تا ديروقت بخوابى! يك كم ماهيگيرى كنى! با بچه هات بازىكنى ! با زنت خوش باشى! برى دهكده و تا ديروقت با دوستات گيتار بزنى!!

---

فرمان فتحعلیان

باز فرو ریخت عشق ، از در و دیوار من ..

برف می بارد...برف می بارد به روی خار و خاراسنگ
کوه ها خاموش
دره ها دلتنگ
چشم ها در انتظار کاروانی با صدای زنگ
آنک آنک,کلبه ای روشن,روی تپه روبروی من
در گشودندم
مهربانی ها نمودندم
زود دانستم که دور از خشم برف و سوز
قصه می گوید برای بچه های خود عمو نوروز

*******

باز هم فرصتی دست داد تا دیدار دوباره یی داشته باشیم ، و کنار هم ساعتی‌ به خوشی‌ بگذرونیم .. جنگ زمستانی ، با تلاش زیاد همهٔ دوستان امسال هم برگزار خواهد شد ، به امید دیدار همه دوستان مقیم واترلو .

همراه با موسیقی‌ زنده سنتی‌ ، شعر خوانی ، مصاحبه ، سخنرانی‌  و شام

زمان: ۳ ژانویه

مکان:209Bearinger Rd. , waterloo , Ontario (Waterloo Christian Performed Church)

ساعت شروع برنامه : ۱۷:۳۰

هماهنگی‌ : مهران راد ، بهناز کرباسی

تهیه بلیط: مجتبی‌ رجبی

برنامه ریزی و اجرا : پوریا سردشتی

به امید دیدار همگی‌ ..

شاد باشیدو شاداب

---

* برای تهیه بلیط میتونید به من مسیج بزنید.( تخفیف برای دانشجویان )

سلام!

حال همه‌ی ما خوب است

ملالی نيست جز گم شدنِ گاه به گاهِ خيالی دور،

که مردم به آن شادمانیِ بی‌سبب می‌گويند

با اين همه عمری اگر باقی بود

طوری از کنارِ زنده‌گی می‌گذرم

که نه زانویِ آهویِ بی‌جفت بلرزد و

نه اين دلِ ناماندگارِ بی‌درمان!

 

تا يادم نرفته است بنويسم

حوالیِ خواب‌های ما سالِ پربارانی بود

می‌دانم هميشه حياط آن‌جا پر از هوای تازه‌ی باز نيامدن است

اما تو لااقل، حتا هر وهله، گاهی، هر از گاهی

ببين انعکاس تبسم رؤيا

شبيه شمايل شقايق نيست!

راستی، خبرت بدهم

خواب ديده‌ام خانه‌يی خريده‌ام

بی‌پرده، بی‌پنجره، بی‌در، بی‌ديوار ... هی بخند!

بی‌پرده بگويم‌ات

چيزی نمانده است، من چهل ساله خواهم شد

فردا را به فال نيک خواهم گرفت

دارد همين لحظه

يک فوج کبوتر سپيد

از فرازِ کوچه‌ی ما می‌گذرد

باد بوی نام‌های کسان من می‌دهد

يادت می‌آيد رفته بودی

خبر از آرامش آسمان بياوری؟

نه ری‌را جان

نامه‌ام بايد کوتاه باشد

ساده باشد

بی حرفی از ابهام و آينه،

از نو برای‌ات می‌نويسم

حال همه‌ی ما خوب است

اما تو باور نکن!

 

 

The Mother principle is highly sacred. The mother fosters the child in the womb and goes through all travails to protect the child. There is no greater love in the world than maternal love. For every person the first preceptor is the mother. It is from the mother that a child learns to speak its first few words, take its first few steps and learn the first lessons in good conduct. That is why the ancients accorded the highest place of honour .(to the mother and declared: "Mathru devo bhava" (Esteem the mother as Divine 

---

Happy birth day to my lovely mother .. wish you all the best dear

 

زخمه کن از آرامش نامیرا،
ما را بنواز.

باشد که تهی گردیم،
آکنده شویم از والا «نت» خاموشی.

با ما…
سخن از یار مگو هر دم که زنم فال
همه بیهوده و بی فرجام نمود
آخر، این بند اسارت بر گردن خود نه که مرا بر لب برساند جان

فردا…
که همه گرد هم آیند فتنه کنند و از ما نکنند یاد چه باک
ما از سر نیکی همه آسوده بخوابیم ،درد و شکایت هیچ ندانیم…

بی من، بی ما
چه طلب از سرخوشی دوران
عاشقم و عشقم یکسره بر باد…
ندانستی چرا…

بازا…
که من از مهر رفیقان هیچ ندیدم تو بیا دستم بفشار
شاید که دگر اندوه بی مایه نماید…

فردا…
که زمن هیچ نماند تو چنان نادم بشوی و عمری که فنا شد

همه افسوسش بخوری نالان…

از سرچشمه عشق با ما ننوشی چرا…؟
با ما تو چرا از مهر نگویی سخن…؟
از عاقبت خود آسان گذری ای یار
ترسم شکنی زود…

 

برای آنکه می‌رود، دل کندن راحت‌تر است تا اینکه بماند و شاهد رفتن کسی باشد. رفتن، حکایت از عزم جزم‌شده‌ای دارد: تصمیمی که «باید» به فعل درآید. عصیان و جنونی که تنها با رهایی ِ رفتن فرو ‌می‌نشیند. اما ماندن و تماشای رفتن دیگری، پرتاب شدن در گیجی و ناباوری ِ محض است: دست به دامان جنونی گیج‌کننده و حیرتی بیمارگونه شدن. اینگونه رفتن، رهایی‌ست و اینگونه ماندن، اسارت.
رفتن، همیشه راحت‌تر است. رفتن، به تعویق انداختن تنهایی‌ست و ماندن، تنهایی ِ محض.

When I am down and, oh my soul, so weary;
When troubles come and my heart burdened be;
Then, I am still and wait here in the silence,
Until you come and sit awhile with me.

You raise me up, so I can stand on mountains;
You raise me up, to walk on stormy seas;
I am strong, when I am on your shoulders;
You raise me up: To more than I can be.

You raise me up, so I can stand on mountains;
You raise me up, to walk on stormy seas;
I am strong, when I am on your shoulders;
You raise me up: To more than I can be.

There is no life - no life without its hunger;
Each restless heart beats so imperfectly;
But when you come and I am filled with wonder,
Sometimes, I think I glimpse eternity.

You raise me up, so I can stand on mountains;
You raise me up, to walk on stormy seas;
I am strong, when I am on your shoulders;
You raise me up: To more than I can be.

You raise me up, so I can stand on mountains;
You raise me up, to walk on stormy seas;
I am strong, when I am on your shoulders;
You raise me up: To more than I can be.

تولدت مبارک مهربان من!

تولدت مبارک...

برای تولد تو می شود٬

با عشق به انتظار نشست٬ به انتظار سالروز تولدت...



تولدت مبارک عزیز دل!

تولدت مبارک...

برای روز میلاد تو می شود لحظه شماری کرد٬

می شود تو را در آغوش کشید و بوسید.

می شود برای روز میلاد تو بهترین ها را آرزو کرد.



تولدت مبارک محبوب من!

تولدت مبارک...

برای سالروز آمدنت٬

خستگی فرار می کند از لحظه های من٬

هر بار که نگاه می کنم به قلبم که حالا مزین به عشق توست.



تولدت مبارک نازنین من!

تولدت مبارک....

اعتراف میکنم امشب بغض کردم.

از شوق بودنت٬

از شوق اینهمه مهربانی مواج در چشمهای تو.

اعتراف میکنم با تو بودن لذت بخش ترین موهبت الهی است در دنیای من.



تولدت مبارک معشوق من!

تولدت مبارک...

در این شب دوست داشتنی٬ چند بار تکرار کنم "دوستت دارم" را٬

تا حک شود در همه لحظه هایمان٬

تا دلهامان تا همیشه یکی بماند و همراه٬

تا بشوم محرم روزگارت٬

تا بدانی که چقدر دوستت دارم!!

 

 

I dreamed I had an interview with God. 

“So you would like to interview me?” God asked.

“If you have the time” I said.

God smiled. “My time is eternity.”
“What questions do you have in mind for me?”

“What surprises you most about humankind?”

God answered...
“That they get bored with childhood,
they rush to grow up, and then
long to be children again.”

“That they lose their health to make money...
and then lose their money to restore their health.”

“That by thinking anxiously about the future,
they forget the present,
such that they live in neither
the present nor the future.”

"That they live as if they will never die,
and die as though they had never lived.”

God’s hand took mine
and we were silent for a while.

And then I asked...
“As a parent, what are some of life’s lessons
you want your children to learn?”

“To learn they cannot make anyone
love them. All they can do
is let themselves be loved.”

“To learn that it is not good
to compare themselves to others.”

“To learn to forgive
by practicing forgiveness.”

“To learn that it only takes a few seconds
to open profound wounds in those they love,
and it can take many years to heal them.”

“To learn that a rich person
is not one who has the most,
but is one who needs the least.”

“To learn that there are people
who love them dearly,
but simply have not yet learned
how to express or show their feelings.”

“To learn that two people can
look at the same thing
and see it differently.”

“To learn that it is not enough that they
forgive one another, but they must also forgive themselves.”

"Thank you for your time," I said humbly.

"Is there anything else
you would like your children to know?"

God smiled and said,
“Just know that I am here... always.

 

من راه تو را بسته
تو راه مرا بسته
امید رهایی نیست
وقتی همه دیواریم
...

باز این دل سوداییم آغاز فسون کرد
مجنون صفتم روی به وادی جنون کرد
چون شرح دهم دل بمن غم زده چون کرد
رازی که نهان داشتم از پرده برون کرد

با مردم بیگانه ^(۱)

عمریست که گمگشته وادی فراقم
صبر از دل و جان رفته و طاقت شده طاقم
گه سوی حجاز آورد و گاه عراقم
گه جانب مسجد دهد آن شوق سراغم

گاهی سوی بتخانه

چون پیر مغان دید که مستسقی آبم
بنمود پیاپی دو سه پیمانه شرابم
تا حشر خراب از اثر باده نابم
نبود بکسی حال سوالات جوابم

جز با می و میخانه

چون از اثر باده شدم بیخود ومدهوش
زد مهر سکوتم بلب و گفت که خاموش
گردید سراپای وجودم همه چون گوش
حرف دو جهان از نظرم گشت فراموش

چون بد همه افسانه

---

با مردم بيگانه جديد ترين اثر فرمان فتحعلیان  (خواننده محبوب من ) است که به زودی منتشر خواهد شد . پيشنهاد ميشود اساسی ... !

 

به تبرک کدامین غروب دست افشاندیم؟
حال آنکه سوگوار مرگ حقیقتیم
ما که عمری فروتنانه زیستیم
و هر فروتنی
دشنه ای گشت
بر پیکر حقیقت!!!