رويای نيمه کاره

تو زندگي هر آدمي يه عده اي هستن که روز شب به يادشوني

براشون آرزوها ميکني

از خنده هاي رو لبشون،لبخند هاست که روي لبت ميشينه

و از ناراحتي هاشون

اشک هاي چشمانت جاري ميشه

روزهاي خوبشون روزهاي خوبيست براي تو

و روز هاي نا خوشايندشون روزهاي بدي براي تو

بهترين و تک ترين زمان، براي خنديدن تو

براي شاد بودن تو

براي از اعماق قلب آرزو کردن تو

براي از سر شوق اشک ريختن تو

تنها روزيست که تکرار نميشه

تنهاي روزيست که به روي زمين آمدن مقرب ترين فرشته به خدا رو حس ميکني

تنها روزيست که تولد انسان ترين انسان رو جشن ميگيري

تبريک ميگي

و تا سال بعد منتظر مي ماني تا دوباره طعم بهترين ها را بچشي

حالا مدت هاست که براي من يک روز مهم شده

يا بهتره بگم مدت هاست که 27 بهمن براي من مهم شده

چون تو اين روز يکي از بهترين و عزيزترين افراد تو زندگيم متولد شده

برادر عزيزم،پورياي خوبم تولدت مبارک

بهترين ها رو برات آرزو ميکنم

باور نمی کنم،

هرگز باور نمی کنم که سال های سال

همچنان زنده ماندنم به طول انجامد.

یک کاری خواهد شد.

زیستن مشکل شده است.

و لخظات چنان به سختی و سنگینی می گذرد

که احساس می کنم،خفه می شوم.

هیچ نمی دانم چرا؟

اما می دانم کس دیگری به درون من پا گذاشته است.

 و اوست که مرا چنان بی طاقت کرده است.

احساس می کنم دیگر نمی توانم در خودم بگنجم،

در خودم بیارامم.

از "بودنِ"خویش بزرگتر شده ام

و این جامه بر من تنگی می کند

این کفش تنگ و بی تابی فرار!

عشقِ آن سفر بزرگ!...

اوه،چه می کشم!

چه خیال انگیز و جان بخش است"این جا نبودن"!

از معلم شهید دکتر علی شریعتی

::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

پست های جدید:

۱.شهر دل

۲.این جا بودن!

نگامی

 عشق شیرین است و وقتی کسی عاشق می شود،حلاوت و شیرینی از عمق جانش می جوشد.هنگامی که کسی عشق خالص می شود،قند می شود.در رابطه ءعاشقانه ی معمولی،شیرینی می آید و می رود و وقتی شیرینی می رود ،تلخی جای آن را می گیرد.رابطه ی عاشقانه ضرب آهنگی ست بین شیرینی و تلخی..رابطه ی عاشقانه ،رابطه ایست آمیخته به عشق و نفرت.باید سر تا پا عشق شد،یعنی حالی موقتی که در رابطه ی عاشقانه هست،جای خود را به مقام دایمی عشق بدهد.در این صورت،عشق،حال و حالت و سرشت و سرنوشت تو نوشت.

ملاقات

ظهر یک روز سرد زمستانی، وقتی امیلی به خانه برگشت، پشت در پاکت نامه ای را دید که نه تمبری داشت و نه مهر اداره پست روی آن بود. فقط نام و آدرسش روی پاکت نوشته شده بود. او با تعجب پاکت را باز کرد و نامه ی داخل آن را خواند:

« امیلی عزیز،

عصر امروز به خانه تو می آیم تا تو را ملاقات کنم.

با عشق، خدا»

امیلی همان طور که با دست های لرزان نامه را روی میز می گذاشت، با خود فکـر کرد که چـرا خـدا مـی خواهد او را ملاقات کند؟ او که آدم مهمی نبود. در همین فکرها بود که ناگهان کابینت خالی آشپزخانه را به یاد آورد و با خود گفت:« من، که چیزی برای پذیرایی ندارم!» پس نگاهی به کیف پولش انداخت. او فقط 5 دلار و 40 سنت داشت. با این حال به سمت فروشگاه رفت و یک قرص نان فرانسوی و دو بطری شیر خرید. وقتی از فروشگاه بیرون آمد، برف به شدت در حال بارش بود و او عجله داشت تا زود به خانه برسد و عصرانه را حاضر کند. در راه برگشت، زن و مـرد فقیـری را دیـد که از سـرمـا مـی لرزیدند. مرد فقیر به امیلی گفت:« خانم، ما خانه و پولی نداریم. بسیار سردمان است و گرسنه هستیم. آیا امکان دارد به ما کمکی کنید؟»

امیلی جواب داد:« متاسفم، من دیگر پولی ندارم و این نان ها را هم برای مهمانم خریده ام.»

مرد گفت« بسیار خوب خانم، متشکرم» و بعد دستش را روی شانه همسرش گذاشت و به حرکت ادامه دادند.

همان طور که مرد و زن فقیر در حال دور شدن بودند، امیلی درد شدیدی را در قلبش احساس کرد. به سرعت دنبال آنها دوید: « آقا، خانم، خواهش می کنم صبر کنید.» وقتی امیلی به زن و مرد فقیر رسید، سبد غذا را به آنها داد و بعد کتش را درآورد و روی شانه های زن انداخت.

مرد از او تشکر کرد و برایش دعا کرد. وقتی امیلی به خانه رسید، یک لحظـه ناراحت شـد چون خـدا می خواست به ملاقاتش بیاید و او دیگر چیزی برای پذیرایی از خدا نداشت. همـان طور که در را بـاز می کرد، پاکت نامه دیگری را روی زمین دید. نامه را برداشت و باز کرد:

« امیلی عزیز،

از پذیرایی خوب و کت زیبایت متشکرم،

با عشق، خدا

واژه ی غریبیست برای تنهایان بر کنج نشسته...

اما پر از پری درک...

پر از وجود آشکار او..

 پر است از حرفهای بر زبان کشیده نشده... .

قطرات احساس تنها،در تنهاییست که به کمکت می آیند وتو را از هرچه غبار معصیت است می رهانند.

کاش ما هم می توانستیم مرحمی بردردهای به دمل تبدیل شده ی او باشیم.

اما آنقدر دلمان کوچک است که گنجایش زخم هایش را ندارد.

افسوس...

آی آدم ها که بر ساحل نشسته شاد و خندانید!

یک نفر در آب دارد می سپارد جان.

یک نفر دارد که دست و پای دایم می زند

روی این دریای تند و تیره و سنگین که می دانید.

آن زمان که مست هستید از خیال دست یاییدن به دشمن

آن زمان که پیش خود بی هوده پندارید

که گرفت استید دست ناتوانی را

تا توانایی بهتر را پدید آرید.

آن زمانی که تنگ می بندید

بر کمر هاتان کمر بند

در چه هنگامی بگویم من؟

یک نفر در آب دارد می کند بی هوده جان، قربان!

آی آدم ها که بر ساحل بساط دلگشا دارید!

نان به سفره، جامه تان بر تن؛

یک نفر در آب می خواند شما را.

موج سنگین را به دست خسته می کوبد

باز می دارد دهان با چشم از وحشت دریده

سایه هاتان را ز راه دور دیده.

آب را بلعیده در گود کبود و هر زمان بی تابی اش افزون

می کند زین آب، بیرون

گاه سر، گه پا

آی آدم ها!

او ز راه دور این کهنه جهان را باز می پاید

می زند فریاد و امید کمک دارد.

آی آدم ها که روی ساحل آرام در کار تماشایید!

موج می کوبد به روی ساحل خاموش

پخش می گردد چنان مستی به جای افتاده بس مدهوش.

می رود نعره زنان، وین بانگ باز از دور می آید:

«آی آدم ها».

و صدای باد هر دم دل گزاتر

و در صدای باد بانگ او رهاتر

از میان آب های دور و نزدیک

باز در گوش این ندا ها:

«آی آدم ها»...

نیما یوشیج

 هفتاد دو ماه و ظهر عاشورا شق القمر امام را ديدم

هفتاد و دو کاروان و يک سالار هفتاد و دو باهه روبه رو دارد(ميدان)

در دشت جنون زپا نمی افتند بر مرکب خون هماره (همواره)در راهند

صحرای سوزانی را می نگرم با آسمانی به رنگ شرم و خورشیدی کبود و گذران و هوایی آتش ریز و دریایی رملی که افق در افق گسترده است. جویباری کف آلود از خون تازه ای که می جوشد و گام به گام همسفر فرات است و شمشیر ها از همه سو کشیده و تیر ها از همه جا رها و خیمه ها آتش زده و رجال در اندیشه ی غارت و کینه ها زبانه کشیده و دشمن در کمین و دوست بازیچه دشمن و هوای تفتیده و غربت سنگین و زمین شوره زاری بی حاصل و شن ها داغ و دجله ی سبز و فرات سیاه مرز کین و مرگ در اشغال خصومت جاری و می ترسم در سیمای بزرگ و نیرومند او بنگرم او که قربانی این همه زشتی و جهل است.

به پاهایش می نگرم که همچنان استوار و صبور در خون ایستاده است؛واین تن صدها ضربه را همچنان به پا داشته.ترسان و مرتعش از هیجان نگاهم را بر روی چکمه ها و دامن ردایش بالامیرم،اینک دو دست فرو افتاده دستی بر شمشیر که به نشانه ی شکست انسان فرو می افتد. 

نوشته ی:معلم شهید دکتر علی شریعتی

بر گرفته از کتاب"حسین وارث آدم"

سلام ..
دوستان عزيز .. از اين پس اين وبلاگ با طراحی جديد و همينطور هر بار ، با دو مطلب منتظر نظرات محترم دوستان هست ..
و شاد باشيدو شاداب ..  ۱.حسین وارث آدم / ۲. قصه گو

انسانها....

روزها و شب ها در حیرت همین انسانها مانده ام....

از بودن و نبودنشان...از ظاهر و باطن وارون شدهء همین آ دمیزاد!

از دروغ هایشان فراریم و در انزوا اشک هایم جاریست از شنیدن.

وای که چقدر سیاه است زمانی که با خودت هم صادق نباشی...

پس لحظه لحظه ء زندگی پر شده از معصیت هایی که حتی از ذره ای از آن هم خبر نداری

وای بر بی خبری...وای بر انسان(؟)

فکر...فکر..فکر

رویا...رویا..رویا

واقعیت...واقعیت..واقعیت

واقعیت...کجاست...انسان مساویست با واقعیت.

ولی انسان واقعی کجاست؟!!!

و اما عشق...

انسان عاشق...روحی سبکتر از یک تبسم

و بال هایی فراتر از بال فرشتگان

انسان واقعی مساویست با انسان عاشق.

اما کجاست عشقی به پاکی واقعیت.

امان از بی خبری...

نابود کن..سیاهی هایی را که حقیقتت را پوشانده پاک کن.

تو خود عشقی و عرش کبریایی سزاوار توست.

نه میشه باورت کنم
نه میشه از تو رد بشم
نه میشه خوبه من بشی
نه میشه با تو بد بشم
نه دل دارم که بشکنی
نه جون دارم فدات کنم
نه پایه موندنه منی
نه میتونم رهات کنم

نمیشه با تو باشمو اسیره دسته غم نشم
فقط میخوام با خواستنت تا هستم از تو کم نشم ..

یلدا یعنی،یادمان باشد دنیا آنقدر کوتاه است که یک دقیقه بیشتر با هم بودن را باید جشن گرفت...

شبی پر از عشق،آرامش و مهربانی رو براتون آرزو میکنم.

...

حکايت عجيبيه و خوب ميدونم انتظار زياديه که بخوام همه چيز رو اونجور که هست بدوني وقتي خودم نميدونم اين حکايت از کجا شروع شده.
شايد حکايت ما، کوچيکتر از اين حرفها باشه و من زيادي بزرگش کرده ام.
هرچي که هست روي دلم بدجوري قلمبه شده.
اصلا ميدوني چيه ؟ قضيه اونقدرها هم مهم نيست.
راستش، ديگه اين روزها، واسه صحبت کردن ازش، حوصله نيست. اصلا گفتنش مگه چيزي رو عوض ميکنه ؟
اين حکايت رو هرکي که شروع کرد، خودش ميدونه چجوري تمومش کنه.
شايد زور من اونقدر باشه تا کاري کنم که نقطه آخر اين حکايت تکراري با بقيه نقطه ها فرق داشته باشه.
اگه ميگم راضيم و خدا رو شکر .... همون خدا ميدونه که اين رو از ترس اين گفته ام تا همين چيزهاي بهم ريخته رو از دست ندم.
کاش اين حکايت، يه جورايي، درست و حسابي تموم بشه.

    سر در جیب مراقبت فرو برده ام و همانند برگ های خزان از خزان خود در حزنی ژرف فرو رفته ام و به تنهایی خود و به تنهاترین تنهای این زمانه فکر میکنم .. در همین حال از افکار خود میپرسم..از منشاء افکارم میپرسم..از خود و آن یکی خودم می پرسم..ار روز و شب وارون شده می پرسم..از افرادی که دوستان خود را دوست نمیدارند و از انسانهایی که عاشق دشمنان خود هستند می پرسم.از پرنده ای که پرواز را معمول می نگرد می پرسم..از خدا می پرسم...از خود می پرسم.....آنقدر پرسش هاست در این وجودم که جواب هایش کافی نیست...اصلا جوابی نیست.

   پس دوباره می پرسم،از پرواز..از پروا ..از چشم..از نگاه گم شده بر کنج نشسته ام ...از پاهای خستهء راه های منحرف شده ام...از دست های به انابت گشوده ام...از عروج بر عرش لذت و سقوط بر فرش ذلتم...و... از خدا می پرسم.

آنقدر این پرسش ها فراوان می گردد که از همه این علامت های به گوش ماننده گردابی درست می شود و مرا در خود می بلعد...گویی خود در خود بلعیده شده ام.می چرخم و ..می چرخم...با گرداب وجودم می چرخم..با سوالات بی شمار افکارم..با خودم...ناگهان یک آذرخش مرا از چرخش ابهامات منحرف شده ام بیدار می سازد...چشم هایم باز است و افکارم آزاد...می بارد..باران رحمت از ابرهایی به پاکی آسمان می بارد..می شوید مرا...شسته می شوم...تازه می گردم..و دوباره از تو می شوم...همچون شکوفه های تازه چشم بازکردهء دنیای به تاریکی پیوسته...پیدا میکنم...در اوج تاریکی روشن ترین نگاه را پیدا میکنم...آری..نگاه گم شده ام را دوباره به دست می آورم،و در همان حال به بی پروا ترین حالت ممکن به آسمان گستردهء خداوند می نگرم..دست هایم دراز می شود،همانند شاخه های سر به فلک کشیدهءدرخت تنومند ریشه در خاک افکنده...بلند می شوم..و ناگهان گرمی دستان دیگری را حس میکنم...و در آغوشی کشیده می شوم..آغوش پر از مهرخداوند..در آغوش پر از لطف پروردگار..در آغوش پر از عشق حق...در آغوشی پر از پاسخ کشیده می شوم...و هنوز نگاهم در نگاه آبی آسمان گره خورده است و اشک هایی پر از شرم از دیده گانم فرو می ریزد....همین.

یا حق

یه روز بهم گفت : می خوام باهات دوست بشم ,اخه می دونی ؟! من خیلی تنهام ..

بهش لبخند زدم و گفتم : آره ميدونم ، فکره خوبيه ، من هم خيلی تنهام .. يه روز ديگه بهم گفت :ميخوام باهات تا ابد بمونم .. آخه ميدونی من اينجا خيلی تنهام ..!!بهش لبخند زدمو گفتم :آره ميدونم .. آره .. فکر خوبيه ، من هم خيلی تنهام .. !يه روز ديگه گفت : ميخوام برم يه جای دور ..!! ،، جايی که هيچ مزاحمی نباشه ..

بعد که همه چيز رو به راه شد تو هم بيا .. آخه ميدونی من اونجا خيلی تنها ميشم ..!!بهش لبخند زدمو گفتم : آره ميدونم .. فکر خوبيه عزيزم .. آخه منم اينجا خيلی تنهام ..

يه روز نامه نوشت : من اينجا دوست پيدا کردم .. آخه ميدنی من اينجا خيلی تنهام ،، براش يه لبخند کشيدمو زيرش نوشتم .. : آره ميدونم .. فکره خوبيه .. منم اينجا خيلی تنهام .. ،،يه روزی ازش يه نامه اومدکه توش نوشته بود : من اينجا قراره با دوستم تا ابد بمونم .. آخه ميدونی من اينجا خيلی تنهام ..

براش يه لبخند کشيدمو زيرش نوشتم .. : آره عزيزم .. آره .. فکره خوبيه .. منم اينجا خيلی تنهام ..

حالا ديگه اون تنها نيست و من از اين بابت خيلی خوشحالم .. ،، و چيزی که بيشتر خوشحالم ميکنه اينکه اون هنوز نميدونه " من خيلی تنهام ....... "

گشت آلوده به خون حضرت هابیل،

از همان روزی که فرزندان آدم،

زهر تلخ دشمنی در خون شان جوشید،

آدمیت مرد!

گرچه آدم زنده بود.

از همان روزی که یوسف را برادرها به چاه انداختند

از همان روزی که با شلاق و خون،دیوار چین را ساختند

آدمیت مرده بود.

***

بعد،دنیا هی پر از آدم شد و این آسیاب،

گشت و گشت،

قرن ها از مرگ آدم می گذشت.

ای دریغ،

آدمیت بر نگشت!

***

قرن ما

روزگار مرگ انسانیت است

سینهءدنیا ز خوبی ها تهی است

صحبت از آزادگی،پاکی،مروت،ابلهی است!

صحبت از موسی و عیسی و محمد نابجاست

قرن موسی چمبه هاست!

***

روزگار مرگ انسانیت است:

من،که از پژمردن یک شاخه گل،

از نگاه ساکت یک کودک بیمار،

از فغان یک قناری در قفس،

از غم یک مرد در زنجیرـحتی قاتلی بر دارـ

اشک در چشمان و بغضم در گلوست.

وندرین ایام،زهرم در پیاله،زهر مارم در سبوست

مرگ او را از کجا باور کنم؟

***

صحبت از پژمردن یک برگ نیست.

وای!جنگل را بیابان میکنند.

دست خون آلود را در پیش چشم خلق پنهان میکنند!

هیچ حیوانی به حیوانی نمی دارد روا

آنچه این نامردمان با جان انسان میکنند!

***

صحبت از پژمردن یک برگ نیست

فرض کن:مرگ قناری در قفس هم مرگ نیست

فرض کن:یک شاخه گل هم در جهان هرگز نرست

فرض کن:جنگل بیابان بود از روز نخست!

در کویری سوت و کور،

در میان مردمی با این مصیبت ها صبور،

صحبت از مرگ محبت،مرگ عشق،

گفتگو از مرگ انسانیت است!

فریدون مشیری

سلام به همه دوستان عزیز

من سیما صادقی نویسنده جدید وبلاگ "راه عشق"هستم.اگر خداوند متعال بخواد من هم از این روز به بعد مطالبی رو خواهم نوشت.البته خیلی خوب میدونم هرگز مطالب من به خوبی مطالب پوریای عزیز نخواهد شد ولی امیدوارم که من به عنوان عضو کوچکی از این وبلاگ بتونم کار مثبتی رو انجام بدم.

دلی پر از آرامش برای همتون آرزو میکنم.

یا حق

سیمای عزیز که همیشه خدا لطف داره ..

و قیصر امین پور هم رفت ..

یادش گرامی .

۱.پیامبر و دیوانه  ( جبران خلیل جبران )

۲.اشراق ها ( مسیحا برزگر )

۳.الماس های اشو

فیلم :

۱. خون بازی ( رخشان بنی اعتماد )

۲.   24 

موسیقی :

۱.مست و خراب ( فرمان فتحعلیان )

فرمان فتحعلیان

صدای نغمه پرنده ها ، شبنم نشسته رو برگ گلها
تو و بارونو به یادم میاره ، روزای عیدو به یادم میاره
صدای نغمه پرنده ها ، شبنم نشسته رو برگ گلها
تو و بارونو به یادم میاره ، اون روزهای عیدو به یادم میاره
ای گل شقایقم باز بمون تو عاشقم
منم اون خسته تنها مثل شب ، تویی اون شعشعه طلوع فجر
اومدی خیمه زدی تو باغ دل ، حالا من موندم و دل میون گل
وقتی دستات و تو دستام میگیرم ، وقتی که کنارت آروم میشینم
دنیا واسه دل من کوچیک میشه ، خودم و تو عرش اعلا می بینم
ای گل شقایقم باز بمون تو عاشقم
حالا من موندم و اون خاطره ها ، با یه دنیا کوله بار غصه ها
کیه باور بکنه حرفهای من ، تو بیا تو ای پری قصه ها
بیا ای بانوی قصه های من ، سر بذار دوباره روی پای من
منو با خودت ببر به قصه ها ، تا به دنیا برسه صدای من
ای گل شقایقم باز بمون تو عاشقم
ای گل شقایقم باز بمون تو عاشقم

فرمان فتحعلیان

سنگ شکاف می‌کند در هوس لقای تو
جان پر و بال می‌زند در طرب هوای تو
آتش آب می‌شود عقل خراب می‌شود
دشمن خواب می‌شود دیده من برای تو
جامه صبر می‌درد عقل ز خویش می‌رود
مردم و سنگ می‌خورد عشق چو اژدهای تو
بند مکن رونده را گریه مکن تو خنده را
جور مکن که بنده را نیست کسی به جای تو
آب تو چون به جو رود کی سخنم نکو رود
گاه دمم فرودرد از سبب حیای تو
چیست غذای عشق تو این جگر کباب من
چیست دل خراب من کارگه وفای تو
خابیه جوش می‌کند کیست که نوش می‌کند
چنگ خروش می‌کند در صفت و ثنای تو
عشق درآمد از درم دست نهاد بر سرم
دید مرا که بی‌توام گفت مرا که وای تو
دیدم صعب منزلی درهم و سخت مشکلی
رفتم و مانده‌ام دلی کشته به دست و پای تو

مولانای بزرگ و عزیز .. !!

آهنگ نگاه تو شد زمزمه رو لبها
ای عشق بخون با من تو خلوت این شبها

تو ساحل آرومی
من موج پریشونم

راز دل دریا رو
می دونی و می دونم

من عطر خوش عشق و
از باغ تو بوییدم

اون یاس بهاری و از شاخه تو چیدم
آهنگ نگاه تو
شد زمزمه رو لبها

ای عشق بخون با من
تو خلوت این شبها

من عطر خوش عشق و از باغ تو بوییدم

اون یاس بهاری و از شاخه تو چیدم
تو معبد چشم تو من شمع شب افروزم

تا لحظه دیدارت می سازم و می سوزم
بخشایش دست تو مرهم دل من شد

حرف شب و روز من از عشق تو گفتن شد
آهنگ نگاه تو شد زمزمه رو لبها

ای عشق بخون با من تو خلوت این شبها

سلام ای غروب غریبانه دل
سلام ای طلوع سحرگاه رفتن
سلام ای غم لحظه های جدایی
خداحافظ ای شعر شبهای روشن

خداحافظ ای شعر شبهای روشن
خداحافظ ای قصه عاشقانه
خداحافظ ای آبی روشن عشق
خداحافظ ای عطر شعر شبانه

خداحافظ ای همنشین همیشه
خداحافظ ای داغ بر دل نشسته
تو تنها نمی مانی ای مانده بی من
تو را می سپارم به دلهای خسته

تو را می سپارم به مینای مهتاب
تو را می سپارم به دامان دریا
اگر شب نشینم اگر شب شکسته
تو را می سپارم به رویای فردا

به شب می سپارم تو را تا نسوزد
به دل می سپارم تو را تا نمیرد
اگر چشمه واژه از غم نخشکد
اگر روزگار این صدا را نگیرد

خداحافظ ای برگ و بار دل من
خداحافظ ای سایه سار همیشه
اگر سبز رفتی اگر زرد ماندم
خداحافظ ای نوبهار همیشه

قدرت عشق یا عشق قدرت ، مدرنیته یا سنت

تو محور شرارت، ژیان و عشق سرعت

مسکن رنج و درد، به صورت قرص و گرد

شام و ناهار نداری، جاش می خوریم کیک زرد!

انتخابای تستی، ازدواجای قسطی

دوزار ته گنجه بود، فرستادیم فلسطین!

موفقیت تضمینی، موزیک زیرزمینی

دکتر قلب نمی خوایم، جراح فک و بینی

غیرت سیب زمینی، توسعه سبک چینی

دموکراسی دینی...

پیتزای قورمه سبزی!

بچه های پاپتی، چلوکباب ساعتی

قاچاق زن به دوبی، آادمای غیرتی

خون با اسانس اچ آی وی، آنفلونزای مرغی

یکی از وبا می میره، یکی جنون گاوی

ذخیره های ارزی، تحرکات مرزی

هیچی دیگه نداریم، اعتبارات قرضی!

اقتصاد تضمینی ، مرخصی تشویقی

سینمای فلسفی، موسیقی تلفیقی

عاشقای قزوینی، توسعه سبک چینی

دموکراسی دینی...های های

پیتزای قورمه سبزی!

دیزی توی کافی شاپ، مدیتیشن به قصد رختخواب

نذری می دن افطاری، زرشک پلو با کچاب!

دنیاهای مجازی، دانشگاه شهربازی

قهرمانای ملی، پرویننو حجازی!

داروهای تقلبی، معتادای تفننی

مد لباس ملی، صنایع تسننی

آموزش از راه دور، فروش سوال کنکور

نزول سود بانکی، یا انتخاب یا که زور

غیرت سیب زمینی، توسعه سبک چینی

دموکراسی دینی...

پیتزای قورمه سبزی!

پل شیخ فضل الله از رو ستارخان رد می شه

تولد سهراب به یاد همه ما هست ..

با توام اي سهراب

اي به پاکي چون آب

يادته گفتي بهم

تا شقايق زندست زندگي بايد کرد؟

نيستي سهراب ببيني که شقايق هم مرد

ديگه با چي کسي رو دلخوش کرد

يادته گفتي بهم اومدي سراغ من

نرم و آهسته بيا

که مبادا ترکي برداره

چيني نازک تنهايي تو

اومدم آهسته

نرم تر از يک پر قو

خسته از دوري راه

خسته و چشم براه

يادته گفتي بهم

عاشقي يعني دچار

فکر کنم شدم دچار

تو خودت گفتي چه تنهاست ماهي اگه دچار دريا باشه

آره تنها باشه

يار غمها باشه

يادته ميگفتي گاهگاهي قفسي ميسازم

ميفروشم به شما

تا به آواز شقايق که در آن زندانيست

دل تنهاييتان تازه شود

ديگه حتی اون شقايق که اسيره قفس سهراب

ساحر يک نفسه

نيست که تازگی بده اين دل تنهاييمان

پس کجاست اون قفس شقايقت؟

منو با خودت ببر به قايقت

راست ميگفتی کاش مردم دانه های دلشان پيدا بود

آره...کاشکی دلشون شيدا بود

من به دنبال يه چيزه بهترينم سهراب

تو خودت گفتی بهم

بهترين چيز رسيدن به نگاهيست
که از حادثهء عشق تر است

از ياد نمي برم، هرگز تو را و عشق زيباي تو را،
لحظه قشنگ دوست داشتن و به اوج رسيدن را،
خواستني و تمام نشدني
حالا اينجا كنار اين همه خاطره باراني،
تنها به تو مي گويم، دوستت دارم، كه مي خواهم بماني، بمانم،
نه در لحظه‌ها و ثانيه‌ها، نه، كه در تمام نفسها،
بي دریغ‌تر از هميشه
حضور معطر تو، بودن، درست همان زمان كه نيستي
و لحظه ها با بوي خاطره‌ها جان مي گيرند
مي مانند، مي مانند
براي من، فقط يك نگاه تو
همينقدر كه بدانم هستي، كافي است،

حالا همينجا و هرجا، كه نباشي و باشم، يك حس آشنا مرا با خود ميبرد
فرياد مي‌زنم، كه هستم، با تو، كنار تو

چه زیباست رقص در مهراب ..

با فرقی شکافته ..

ایام پرواز مولا .. تسلیت باد .

آب سرد
چک زرد ...

اینجا هیچکی سر جاش نیست
اینجا هیچوقت هیچکی سر جاش نیست
اینجا همه رقم موجود است ولی هیچکی سر جاش نیست

خوبه که بنده هم برم مدتی دکتری کنم
یا بروم تو سینما هر شبه آکتوری کنم
آخه چرا خجالت بکشم یا بکنم رودرواسی ...

این شعر را با اجازتون سانسور کردم .. !! چون  .......

در مکتب ما رسم فراموشی نیست

در مسلک ما عشق، همآغوشی نیست

مهر تو اگر به هستی ما افتاد

هرگز به سرش خیال خاموشی نیست

تقدیم به تمام عزیزانم :

مادرم .. شادی عزیزم .. سیمای نازنین .. جناب منتظری محترم .. خانم افتخاری مهربان .. مادربزرگ خوبم ..خانم روح الله زاد .. و  .....

به یادتونم .. همیشه خدا .. هرجای این زمین که باشم .

یا علی ..

پوریا

قديما خونه ها کوچيک بودن، کوچه ها بن بست
امّا میدونستی که که برای عاشق شدن، هميشه اونجا يه نفر هست
حالا خونه ها بزرگن، کوچه ها، خيابونا خيلی عريضن
امّا افسوس دلا مرده، مردم شهر بزرگ همه مريضن

از ته دل ديگه هيچکس نمیخنده، هيشکی به هيشکی ديگه دل نمیبنده
از ته دل ديگه هيچکس نمیخنده، هيشکی به هيشکی ديگه دل نمیبنده

قديما کوچه ها تنگ بودن، حالا ولی دلان که تنگن
آدما با همديگه همش تو جنگن
بيشتره عشقای امروز عشق نه، مايه ی ننگن

از ته دل ديگه هيچکس نمیخنده، هيشکی به هيشکی ديگه دل نمیبنده
از ته دل ديگه هيچکس نمیخنده، هيشکی به هيشکی ديگه دل نمیبنده

نفسا تو سينه حبسه؛ آدم از همه میترسه
اعتمادی به کسی نيس؛ عشقی و همنفسی نيس
قلب زندگی شکسته ه ؛ نفسا، نفسا تو سينه حبسه

از ته دل ديگه هيچکس نمیخنده، هيشکی به هيشکی ديگه دل نمیبنده
از ته دل ديگه هيچکس نمیخنده، هيشکی به هيشکی ديگه دل نمیبنده

هین کژ و راست میروی باز چه خورده ای ؟بگو
مست و خراب می روی خانه به خانه کو به کو

با که حریف بوده ای ؟ بوسه ز که ربوده ای؟
زلف که را گشوده ای؟ حلقه به حلقه مو به مو

هین کژ و راست میروی باز چه خورده ای ؟بگو
مست و خراب می روی خانه به خانه کو به کو

با که حریف بوده ای ؟ بوسه ز که ربوده ای؟
زلف که را گشوده ای؟ حلقه به حلقه مو به مو

نی تو حریف کی کنی؟ ای همه چشم روشنی!
خفیه روی چو ماهیان حوض به حوض جو به جو

راست بگو نهان مکن پشت به عاشقان مکن
چشمه کجاست تا که من آب کشم سبو سبو

نی تو حریف کی کنی؟ ای همه چشم روشنی!
خفیه روی چو ماهیان حوض به حوض جو به جو

راست بگو نهان مکن پشت به عاشقان مکن
چشمه کجاست تا که من آب کشم سبو سبو

علي را وصف در باور نيايد
زبان هرگز ز وصفش برنيايد
علي با درد ِغربت آشنا بود
علي تنهاترين مرد ِخدا بود
علي درآستين دستِ خدا داشت
قدم در آستانِ كبريا داشت
علي سوز و گدازي جاودانه است
علي راز و نيازي عاشقانه است
دل دريايي اش درياي خون بود
زخون باغ و بهارش لاله گون بود
علي را وصف در باور نيايد
زبان هرگز ز وصفش برنيايد
نواي عشق از ناي علي بود
اذان ِ سرخ ، آواي ِ علـي بــود
علي را قدر ، پيغمبر شناسد
كه هركس خويش را بهتر شناسد
علي را وصف در باور نيايد
زبان هرگز ز وصفش برنيايد
دل ز عشقِ تو دريا شد يا علي
جان ز شوقِ تو شيدا شد يا علي
ما به عهدِ تو پابنديم يا علي
تا به مهرِ تـو پيــونـديم يا علي
ياعلي ، قبله عاشقان ، ياعلي
علي را وصف در باور نيايد
زبان هرگز ز وصفش برنيايد

گوش كنید. داره صدا میاد.



صدای پا میاد.



پای كی؟ معلومه دیگه...



صدای پای ماه خدا میاد.



ماه مهمونی خدا.



اللهم رب شهر رمضان.... الذی انزلت فیه القرآن...

نسئلك یا من هو الله الذی لا اله الا الله هو الرحمن الرحیم الملك القدوس السلام المومن المهیمن العزیز الجبار... المتكبر الخالق الباری المصور الغفار

گفتم غفار؟ خدا ما رو رحمت كنه. حاج میرزا اسماعیل آقای دولابی می فرمودند: مگه خدا غفار نیست؟ غفار یعنی بسیار آمرزنده. بسیار آمرزنده یعنی همه رو می بخشه. اگر استثناء داشته باشه(كسی رو نبخشه) این سلبی می شه و صفت غفاری از خدا نعوذبالله سلب می شه. پس یعنی صفت غفاریت خدا خود سند و دلیلی بر این است كه هركه توبه كند خدا بخشیده. اگر شك كردی كه خدا نبخشیده در صفت غفاریت خدا و در نهایت در ذات خدا شك كردی.



شب قدر...



خیرٌ من الف شهر...



محراب مسجد كوفه...



محاسن خضاب به خون سر ولی خدا...



حیدر كرار... ساقی كوثر...



خدایا.



توفیق درك ماه مبارك رمضان، ماه میهمانی ات را به ما ارزانی دار و ما را از عارفان به حقیقت شب قدر (حقیقت شب قدر در وجود مبارك صدیقه طاهره نهفته است) قرار بده. و از ما راضی و خوشنود باش.

از عرش صدای ربنا می آید
آوای خوش خدا خدا می آید
فریاد که درهای بهشت باز کنید, مهمان خدا سوی خدا می آید

درهای آسمان در نخستین شب ماه مبارک رمضان گشوده میشوند و تا آخرین شب آن بسته نمیشوند ..

التماس دعا ..

یا علی مدد